Chyba powoli wychodzimy na prostą. Koniec sierpnia i początek września przemielił nas ostro, ale jest już lepiej. Z niektórymi sprawami nie można sobie poradzić, muszą po prostu ucichnąć.
Mam wrażenie, że ostatni miesiąc ciągnie się już conajmniej pół rok
O Diário do Luiz é o meu projeto de vida, é meu filho, meu sonho. Eu passei por uma fase onde me vi obrigado a deixá-lo dormindo por um tempo, mas nunca, jamais pensei em abandoná-lo. Agora eu posso dar seguimento a esse projeto do jeito que eu sempre qui
